matkapolka bloguje...

Dopadła mnie jakoś w połowie roku i, cholera, nie chce puścić. Ba , mam wrażenie, że nawet się pogłębia. Najchętniej wcale nie chodziłabym do pracy (nie pamiętam już, kiedy miałam takiego lenia) i wreszcie mogłabym w pełni oddać się ulubionej dłubaninie , bo tak, jak jest teraz, nie wyrabiam czasowo :)
Zdjęć wydzierganych szaliczków , otulaczy i czapek nadal nie zrobiłam, a i pewnie nie zrobię, bo połowę już porwała córa, a część rozdałam po ludziach. Dalsza produkcja idzie mi niemrawo, bo skoro "zewsząd wieje grozą świąt", jak to określiła niezrównana Iksia, poddałam się i ja owemu wichrowi.
Najpierw przypomniałam sobie, że z dwadzieścia lat temu trzymałam w ręku szydełko, w ramach powrotu do przeszłości wydziubałam więc parę gwiazdek i śnieżynek (te ostatnie porwał Milaczek, więc kocica na zdjęciu podziwia tylko gwiazdki).

 

Potem przyszedł czas na powtykanie przed dom zdobytych podczas wyjazdu do Ż. chabazi rozmaitych .
 

Z również zdobycznego mchu skleciłam wianek zawieszony na drzwiach wejściowych.

 
Okazało się, że z mchem trochę przesadziłam, i żeby się nie zmarnował, zrobiłam jeszcze choineczkę

 

i drzewko dla Milaczka
 

i drzewko nie wiem dla kogo (jeszcze nie ubrane, ale takie chyba nawet bardziej mi się podoba)
 

Uszyłam parę serduszek i powiesiłam je nad drzwiami na kawałku sznurka .


Straszny kicz mi z tego wyszedł i wesołe miasteczko,

 
ale za to od razu od wejścia do domu na widok tych świecidełek uśmiecham się i opada ze mnie pracowe ponuractwo :)
Jutro ubieramy z córą choinkę, przyjdzie mi pomóc po południu (nie całkiem bezinteresownie, bo zanęciłam ją wczoraj osobiście wyprodukowaną  domową wędzoną kiełbasą i schabikiem, po które ostatniej nocy dziesięć minut przed północą z latarką i duszą na ramieniu wędrowałam do ogrodu sąsiadki- korzystaliśmy z jej wędzarni) . Już się nie mogę doczekać- nie jestem specjalnie w tym oryginalna, ale uwielbiam zapach choinki i ciepły blask jej światełek.